لختي سکوت مي کنم

و حضورم را به ارابه ی اسطوره هاي فراموش شده مي بندم

لختي ميان خود

و آماج ترکه هاي تيز رها شده از کمان آسمان

چشم اميد، به ياري برادران خانه سوخته ام مي بندم.

تولدت مبارک

              اینجا کنارم بایستد

که خدا گونه هایم را نوازش کند

که زندگی دستهایم را بچسبد

که من به گونه هات چسبیده ام

                            عزیزم

که کلمات بهانه ای بیابند

       برای روییدن

که جهان بهانه ای نداشت

       برای نشستن

و خدا برای وزیدن

       و زندگی..

و شعربا موهایت می رقصد

که کلمات بیقرار تواند

درو ن من چاه هایی هست

که چون هیچ سفسطه ا ی نمیدانم

همیشه خالی مانده است

به گمانم بترسم

وقتی

     که نیستی

از درخت نگاهت آلوهای سرخ بر سینه ام ریخت

             ناگاه

         تابستان بود

و من دستهایم را به آغوشم چسبانده بودم

که هیچ میوه ای نچیند

                    از هیچ سینه ای